سوار اتوبوس شدیم در بین راه (  دلم ) بعداز چند ایستگاه پیاده شد هر چه صدایش زدم مقصد اینجا  نیست  راه را گم می کنی اما صدایم را نشنید .نمیدانم دلم در میانه راه
چه دید که پیاده شد؟اما هرچه بود همه چیز از یادش رفت
خدا کند که گرفتار رفیق ناباب نشود

فریاد زدم: خدایا

 من از این پس تنهایی روی زمین چه کنم مرااز خودت جدا نکن 

گفت اشتباه نکن من از تو جدا نمی شوم

 فقط

باید مدتی آن پایین روی زمین باشی 

 رشدکنی بزرگ شوی

 تا دوباره مرا دریابی

 اما اینبار باانتخاب خودت

با کوله باری از نور

 گفتم: توشه سفر

  گفت:کلید این صندوقچه رابگیر

 پرسیدم درونش گفت:

آنچه در این سفر در همه لحظات تو را یاری میرساند:

ایمان  اشک و......................فقط مراقب باش کلیدش را گم نکنی

اما خدایا نمیدانم درکدام ایستگاه  آنرا گم کردم 

 سراغ هر کلیدسازی رفتم فایده ای نداشت نمیدانم

شاید در انتخاب کلیدساز دقت نکردم هر چه فکر میکنم جمله آخری راکه گفتی به یاد نمی آورم

 از تو پرسیدم اگر روزی آنرا گم کردم چه کنم؟

گفتی................ خدایا چرا ذهن یاریم نمیکند؟

 من کلید خودم را میخواهم                                                           

وقتی گاهگداری از بین همه تعلقاتت سر برمی آری وبا تمام وجود در دلت آری فقط در دلت فریاد میزنی خدا انعکاسش تمام صخره های قلبت را به لرزه در می آورد و دوباره   سرشارمیشود وجودت از فوران ستاره.دلتنگی ها  خستگی هاو........میآیند وگاهی ماندنی اند و گاهی رفتنی.
خدا کند که همه لحظه های تنهایی من وتو رنگی از خدا بگیرد و بس.اما رفیق حواست باشد اگر بیرون از اینجا فریاد بزنی همه حتی همه چشمهای آشنا تورا دیوانه ای می خوانند که یحتمل به آخر خط رسیده ای.پس تا می توانی فریاد های خاموشت را در کنج دلت ذخیره کن و کلیدش را به دست صاحبخانه بسپار.

 به نام خالق عشق

آمدن تو یا من
تو بیا که با آمدنت  جهانی گلستان  میشود.مهدی (عج) جان منتظرم.

روبان دوزي

دنیای اطراف ما پر از اتفاقات تلخ و شیرینه که هر کدومش می تونه چراغی باشه برای ادامه مسیر پس

به امید خدا آغاز میکنم .امید که با نظرات باحالتون راهو هموار کنید