گل سرخم

چکیدن باران اشکت در دلم دریایی طوفانی به پا کرد که امواج سهمگینش تنها فانوس دریایی حزیره را به ویرانی کشاند.من نمیدانم از این پس طوفان زده های سرگردان چگونه راه را پیدا میکنند؟تو بگو!

پاسخ تو یه نگاه بود و یه جمله

دلمو شکستی اما از خدا خواستم هیچوقت لبه های تیزش خراشی بر دستت نشونه!

 خدای من هنوز ندایی درمن فریاد میزند که روزی این کشتی طوفان زده در جزیره نگاه تو پهلو خواهد گرفت.کاش بیراهه ها را طی نکرده بودم که هر کدام سالها ی درازی فاصله من و تو را بیشتر و بیشترکرد.بیا و دستهای سرد و یخ زده ام را گرمایی دوباره ببخش.

من با تمام وجود سرمای تنهایی و بی تو بودن را حس کردم.از تو خواستم فرصتی برای پیدا کردنت  حس کردنت برای بودن با تو را هرچند اندک به من بدهی وتو به من فهماندی که هنوز با تمام  بی مهری هایم نیم نگاهی به من داری که اگر حضور سبز تو نبود من زیر تلی از خاک خفته بودم.

خدایا بازم منتظر تم. اخه ما هم .......                                                                                                         

به گزارش خبرگزاری مهر، مدیر شرکت اتومبیل سازی "Rinspeed"، موفق به ساخت اولین اتومبیل در جهان شد که قادر به حرکت در زیر سطح آب است.

این اتومبیل،SQuba، می تواند در عمق 10 متری از سطح آب با سرعت تقریبا 3 کیلومتر بر ساعت حرکت کرده و در سطح آب نیز با سرعت 6 کیلومتر بر ساعت قادر به حرکت خواهد بود.

وقتی قرار شد پا به این دنیا بگذارم  با خطی از ستاره بر دفتر وجودم رقم زدی:

                    لا موثر فی الوجود  الا  الله

قراربود وجودم از تو پر شود ومن در تو گم.قرار بود بین من وتو فاصله ای نیفتد.قرار بود.....اما حالا که به ۳۰

برگ از این دفتری که پر شده نگاه میکنم جای تو را خیلی خالی می بینم وخودرا تنها.نمیدانم چه شد که

بیشتر نوشته هایم با جوهر سیاه نوشته شد.نمیدانم اگر تمام ابرهای دنیا را بسیج کنم ایا غلط گیر تمام

صفحه های سیاه و کدر آن خواهند شد.گاهی نا امیدی مرا در پیچ و خم خود گم میکند.اما مگر تو نگفتی

ناامیدی از دامهای بزرگ شیطان است.مگر تو رحمان نیستی.مگر تو یگانه معبود ومعشوق نیستی .اگر

هستی!پس مرا در آغوش گرمت پذیرا باش که جز تو پناهم نیست

                    ای  پناه  بی پناهان

صدای خش خش برگهای پاییزی که در عبور از کوچه های خیال زیر قدمهایم خرد میشوند هنوز ازارم میدهند.میگویند پاییز فصل زیبایی است فصلی ست الوان ودل انگیز.اما چه کنم که باشکستن هر شاخه ای وباافتادن هر برگی از درخت و هر گلبرگ گلی دل من هم می شکند.نمیدانم!شاید این فریاد جداییست که در طبیعت جاریست ویاچیز دیگری که تنها تو میدانی.زیبایی اش را انکار نمی کنم اما روزهای بدون درخشش افتاب و پیرمرد تنهای کز کرده در کنار خیابانها ی سرد وبی رحم شهر با تکه نان بیاتی در دستهای رنجورش ونگاههای سرد و بیرحم ادمهای پاییزی را هم فراموش نمیکنم که هر کدام...میخواهم فراموش کنم و به روزهای با تو بودن  بیاندیشم.اما نمیشود مگر میتوان زندگی را واقعیت را و..............فراموش کرد اما دل روشن است که روزی دوباره شهر جان خواهد گرفت وزمین و زمان نفس خواهد کشید و روح سبز تو درعالم دمیده خواهد شد.پس تا انروز باید بود باید زندگی کرد وبهانه نیاورد.

اما تو خوب میدانی زندگی بدون بهانه نمیشود.بهانه زندگیم! مرا با خویشتن خویش اشنا ساز ودربهار جاری.چون چشمه ای زلال وچون اسمان ستاره با ران.بهانه زندگیم!میدانم چون تو بودن محال است اما مگر نه اینکه.......پس.... گل سرخ باغ اشنایی با اینحال فراموش کن فراموشیم را.

.کاش دستم بوی لبخند تو داشت

سینه ام عطر گلوبند تو   داشت

   کاش ما همسا یه هم می شدیم

درشب ایینه شبنم   می شدیم

حیف غربت بین ما را سد کشید

 زخم حسرت بی تو در من قد کشید   

اکنون باغ بهارزده ، باغ جان گرفته از نفسهای مسیحایی بهار دلها رمضان پربرکت خدا، آسمان را می نگرد که گاه به رگباری کوتاه از ابرهای رحمتی که به دست نسیم از راه می رسند ، اشک در آیینه چشمانش جوانه می زند.

 بعضی وقت ها آدم با خودش می گوید ، برای اینکه من آدم باشم بعضی آدمها چه کار ها که نکرده اند ! برای اینکه نا امید نشوم یا ناراحت نمانم یا سردر گمی را تجربه نکنم بعضی آدمها خلاقیت های عجیبی به خرج داده اند .یکی از آنها همین جناب آقای مولوی.

 در دفتر دوم مثنوی یک قصه ای تعریف می کند که ما می دانیم البته ازین خبر ها هم نبوده اما منظور او از قصه روایت یک محبت مزمن است که گاهی  یادمان می رود که در دل هر کدام از ما هنوز زنده و نورانی است . او هم که بو برده است با یک مشت فراموشکار حرفه ای طرف است قصه ای عجیب ساخته تا حالا حالا ها یادمان نرود! ماجرا ازین قرار است :

معاویه دم صبح خواب بود و نمازش داشت لب طلایی می شد!( معاویه ی ما با معاویه ی مولوی کلی فرق دارد معاویه ما نماز جمعه را چهارشنبه می خواند و بعضا مست و ملنگ دولا راست می شود اما معاویه مولوی مثل اینکه معقول مردی است! خداوند همه ما را به حقیقت راه نما باشد ) ناگهان مردی آمد و بیدارش کرد او هم مثل معاویه ی مولوی احتمالا معقول مردی بوده!! گرچه خودش را "شیطان" معرفی کرد . معاویه هم مثل شما گفت برو بابا تو خودت اصل و فرع گمراهی هستی مرا برای نماز بیدار می کنی؟ که آه از نهاد شیطان بلند شد :

افسانه سیندرلا

 مسئله بزهكاری و انحراف نوجوانان و جوانان از دیر زمان در جامعه بشری مورد توجه بوده است.ویژگی‌های شخصیتی نوجوانان بزهكار حتی از سال‌های نخستین مدرسه نیز قابل تشخیص است.  از دید آموزگاران مسئله این دانش‌آموزان بازتاب مشكلات عاطفی آنان است و بزهكار آینده اغلب از متن خانواده‌های آشفته، نا‌امن و مختل برمی‌خیزد. اغلب توصیف‌هایی كه اینگونه دختران درباره خود ابراز داشته‌اند حاكی از آن است كه آنان خود را افرادی  نامطلوب می‌پندارند و گرایشی برای ارزشگذاری و احترام به خویشتن ندارند و تصویر آنان از خویشتن عموما آشفته و نامطمئن است. 

فرشته ها هم  بیشتر اوقات تو بالا وپایین امدنها یشان بین زمین واسمان بالشون یه جورایی به پر وبال شیطون گیر میکنه .مهم اینه تو لحظه های ربنا بتونند پیشانی به سجده عشق بسایند ورنگ خدا بگیرند.

من امید نو بهاری داشتم                        ازتو ای گل انتظاری داشتم.

نمیدانم آیا تو هق هق گریه دخترکی تنها را ازپس دیوارهای عایقی شهر شنیده ای؟ایا زخم تازیانه بی مهری را بر قلبهای دخترک دیده ای؟ایانم نم اشکها ی تنهایی شبانه اش را بر زمین سرد و یخ زده نظاره گر بوده ای؟تو چه میدانی با رفتنت بر او چه گذشت؟رفتنی که هر چه داشت با خود برد.نه!اشتباه نکن دخترک دنبال اب ونان نبود .او تمام مهر وعلاقه اش را  از دست داده بود.تمام انچه روزهاوماهها در گوشش خوانده بودی.تمام انچه برای خود ساخته بود.او کوخ نشینی بود که با زمزمه های تو کاخهای تنهایی اش را ساخته بو دوتو اما همه انها را به ویرانه ای مبدل ساختی.ویرانه ای که مامن جغدهای بیوفایی بود.ایا کلمات قادرند سوز درونش را به تصویر بکشند.ایا چند جمله میتواند رازهای......بس است دیگر!از راز و سوز وگداز وقلب و احساس....گفتن وگفتن.وقتی گوش شنوایی نیست.تاوقتی معصومه ها به فراموشخانه مرگ سپرده می شوند.یادر پستوهای تنهایی خود عمری را یکه وتنهابه سرمی برندویا طوفان زده هایی سرگردان می شوند .بگذاریم وبگذریم که اگر دل به عدالت می سپردیم ظلم طفلی ضعیف بیش نبود نه جوانی غره به زور بازویش .خدای من چرا اینجا هر کس ساز خود را مینوازد هرچند گوشخراش...

                       این المعین الضعفا...

خدایا کمکم کن!درعبور از دشت هموار درعبور از رودهای خروشان

                                      درعبور از شب

اسم شب رمز عبور را فراموش کرده ام!

از ان گوشه کسی فریاد میزند چراغها را خاموش کن وقت خواب است.اماباید به یاد بیاورم .کاش میتوانستم  نام تو را فریاد بزنم!اما بگذارسکوت شب را نشکنم

فرو ریختی  شکستی  مخلوط کردی  برباد دادی

کاش مرادرتنهایی خود رها نمیکردی

فااااااااااااصله ها بیشتروبیشتر میشود.وتواما چه غافل می گذری کاش چشمانت را بر قلب کبوتر میگشودی شاید پروازدرایینه چشمانت هویدا میگشت.. 

واژه ها یاریم نمیکنند پس فقط مینویسم اسمان  پرنده  پرواز

اما تو بگو باقلب خسته ام چه کنم

حدود دوهفته ای میشه که مادرم توبخش قلب یکی ازبیمارستان های تهران بستریه.منم یکی دوشب همراهش بودم.تختای بغلی قلب عمل کرده هایی بودند که وضعشون یه جورایی بد بود.نمیدونم چرا حس کردم منم یه جورایی شبیه اونام.همه ما مشکل قلبی داشتیم مال من شکسته مال اونا عمل کرده ظاهر سینه اونا جراحتی داشت که دلسوزی هر بیننده را تحریک می کرد ولی من تکه های قلب شکستمو پشت سد سینه ام ذخیره کرده ام که مبادا طغیانش فاجعه به بار بیاره گاهی وقتها دلم میخواد  این سد را بشکنم اما می دونم این یه خودخواهی بزرگه فقط یه آرزو خدایا همه مریضا رو شفا بده مخصوصا مریضای بخش قلب ومغز رو...

اللهم صل علي محمد وآل محمد

تنها نیلوفرابی برکه عشقم  

شبنم دیدگانم را بر دستان سبزت پذیرا باش

هق هق گریه های خاموشم را در میان گلبرگهایت به امانت بسپار

چشمهای امیدوارم را سیراب از  شبنم انتظارت کن