باز باران با ترانه میخورد بر بام خانه
اما اینبار باران نه با ترانه که با هزاران سوز و ناله میخورد بر بام خانه
می گویم اندکی آرامتر ببار شاید بنشیند قطره ای بر حنجر خشک حسین(ع)
شاید بشویدزنگار قلبهای خاموش  در خود فرو رفته
شاید سیراب کند قلبهای تشنه وسرگردان از رمق افتاده
تک تک قطرات باران حامل این پیام بودند:آنگاه که عشق حسین(ع)در عالم دمیده شدابرها پیشقدم شدند وآغوش بر این عشق گشودند از آن پس باران شد پیام آور این عشق آسمانی تا روزی که
 کرب وبلا در تاریخ رقم خورد و آب، رنگ وبویی دیگر گرفت بوی تشنگی  بوی عطش وشدآبرودار خون حسین(ع) و شد فریادگر مظلومیت حسین(ع)
اکنون این من وتوییم حامیان این فریاد همیشه بلند تاریخ
از تو میپرسم آیا امانتدارخوبی بوده ایم ؟یاجای آب و آبرو خون در دل مولا نشاندیم
تو بیایی  یا نیایی  حسین (ع) علمدار مظلومان عالم است پس برخیز تا یزیدی نمانی
برخیز و بشکن این سکوت سرد و تلخ را وبا تمام وجود فریاد بزن
                                            
       ((  یا حسین  ))

میچکد مهتاب از چشم ترت
در میان خیمه ها یادی از لبهای تشنه در میان آب کن

سوار اتوبوس شدیم در بین راه (  دلم ) بعداز چند ایستگاه پیاده شد هر چه صدایش زدم مقصد اینجا  نیست  راه را گم می کنی اما صدایم را نشنید .نمیدانم دلم در میانه راه
چه دید که پیاده شد؟اما هرچه بود همه چیز از یادش رفت
خدا کند که گرفتار رفیق ناباب نشود

فریاد زدم: خدایا

 من از این پس تنهایی روی زمین چه کنم مرااز خودت جدا نکن 

گفت اشتباه نکن من از تو جدا نمی شوم

 فقط

باید مدتی آن پایین روی زمین باشی 

 رشدکنی بزرگ شوی

 تا دوباره مرا دریابی

 اما اینبار باانتخاب خودت

با کوله باری از نور

 گفتم: توشه سفر

  گفت:کلید این صندوقچه رابگیر

 پرسیدم درونش گفت:

آنچه در این سفر در همه لحظات تو را یاری میرساند:

ایمان  اشک و......................فقط مراقب باش کلیدش را گم نکنی

اما خدایا نمیدانم درکدام ایستگاه  آنرا گم کردم 

 سراغ هر کلیدسازی رفتم فایده ای نداشت نمیدانم

شاید در انتخاب کلیدساز دقت نکردم هر چه فکر میکنم جمله آخری راکه گفتی به یاد نمی آورم

 از تو پرسیدم اگر روزی آنرا گم کردم چه کنم؟

گفتی................ خدایا چرا ذهن یاریم نمیکند؟

 من کلید خودم را میخواهم                                                           

وقتی گاهگداری از بین همه تعلقاتت سر برمی آری وبا تمام وجود در دلت آری فقط در دلت فریاد میزنی خدا انعکاسش تمام صخره های قلبت را به لرزه در می آورد و دوباره   سرشارمیشود وجودت از فوران ستاره.دلتنگی ها  خستگی هاو........میآیند وگاهی ماندنی اند و گاهی رفتنی.
خدا کند که همه لحظه های تنهایی من وتو رنگی از خدا بگیرد و بس.اما رفیق حواست باشد اگر بیرون از اینجا فریاد بزنی همه حتی همه چشمهای آشنا تورا دیوانه ای می خوانند که یحتمل به آخر خط رسیده ای.پس تا می توانی فریاد های خاموشت را در کنج دلت ذخیره کن و کلیدش را به دست صاحبخانه بسپار.

 به نام خالق عشق

آمدن تو یا من
تو بیا که با آمدنت  جهانی گلستان  میشود.مهدی (عج) جان منتظرم.

روبان دوزي